Eigen plekje

ik zie je lopen door de stad

op jouw gezicht staat getekend

jij hebt je portie in het leven wel gehad

een eigen plekje heb je niet

ooit is het jou allemaal ontglipt

hiervan heb je nog altijd veel verdriet

jouw slaapplek is nu de straat

vanonder de brug of een struikgewas

kijk je hoe een ieder aan jou voorbij gaat

je ziet lichtjes in de huizen

languit op de bank liggen mensen

die jou elke dag met hun blik verguizen

een traan bevriest op je wang

natuurlijk wil je graag anders daar werk je aan

maar deze dagen duren soms zo verschrikkelijk lang

Imperfectie

vanachter het gordijn

weet ik nog niet 

hoe je vandaag zult zijn

je hebt verschillende gezichten

die mij laten schrikken

of maken dat ik zal zwichten

nu sta je recht voor mijn neus

ik merk hoe ik kleiner word

jij veranderd ondertussen in een reus

perfectie wordt opeens mijn streven

ik moet op mijn tenen lopen

om jou je zin te geven

je bekijkt het rokje dat ik draag

beschuldigend zeg je

dat ik daarin andere mannen uitdaag

de afkeuring is in jouw ogen te lezen

ik zeg als het dan altijd zo moet 

kan ik maar beter wegwezen

je kunt me nemen zoals ik ben
ook als dat niet naar jouw maatstaven is
of wil je echt liever dat ik ren

In de nacht

In de nacht gebeurt het weer

Ik kom niet los van deze dromen

Hoe hard ik ook probeer

Handen over mijn hele lijf

Ontsnappen is onmogelijk

Omdat ik helemaal verstijf

De deken is mijn schuilplek

Ik moet er doorheen

Voor zolang ik het nog trek

Telkens herhaal ik dezelfde vraag

Had ik het kunnen voorkomen

Daarmee haal ik mezelf opnieuw omlaag

Ooit komt het besef misschien

Ik deed alles wat ik kon

Al heb ik het nooit zo kunnen zien

Veiligheid

Ik heb er genoeg van

Dat eeuwige positief denken

Alsjeblieft zeg kom op man

Het leven is geen fucking feest

Ik vraag me serieus af

Of je wel eens de krant leest

De wereld is hartstikke verrot

Veiligheid bestaat niet

We slaan elkaar verdomme kapot

Kijk eens goed om je heen

Hoeveel mensen lijden

Samen of moederziel alleen

Nee je kunt me niet overtuigen

Ik weiger mee te doen aan die waan

Om verdriet in iets moois te buigen

Dus laat me eens gewoon uithuilen

Straks kan ik weer glimlachen

Maar nu wil ik even in je schuilen

Verslavend

niets kan jou ooit verslaan

je bent zo ontzettend lekker

ik kan je nauwelijks weerstaan

soms lukt het mij een hele tijd

tot ik mijn zelfbeheersing verlies

waarna ik zachtjes in je bijt

we liggen nu samen op de bank hier

niemand die ons storen kan

voor mij bestaat er geen zaliger vertier

met mijn tong streel ik je zacht

ik voel hoe je smelt in mijn mond

toch heb jij mij volledig in je macht

je bent verslavend en ik wil steeds meer

zelfs al ben ik verzadigd dan nog

komt de lust naar jou snel genoeg weer

we maken het evengoed nooit te bont

hoezeer ik ook naar chocolade snak

het laatste wat ik wil is een dikke kont

Een nieuwe dag

ik vond vanmorgen een nieuwe dag in mijn raam

vandaag heb ik helemaal zelf de keuze

wordt het strijdlustig of vreedzaam

hoe zwaar gisteren ook mag zijn geweest

vandaag krijg ik een nieuwe kans

in plaats van verdriet vier ik een feest

het gordijn schuif ik open

vandaag ga ik in het zonnetje zitten

of een stukje in het bos lopen

ik kijk niet meer naar gisteren om

vandaag ga ik er voor zorgen

dat ik weer een stapje verder kom

vanavond in bed kijk ik even terug en zie ik

vandaag hield ik het zelf in de hand

omdat ik mijn doemdenken niet langer pik

Kanker

het is vandaag zover daar ga je dan

tranen rollen over mijn wangen

zelfs al was ik dat niet van plan

er wordt ook zoveel met je gedaan

zonder dat je een keuze hebt

moet je het allemaal ondergaan

je wordt in het bed meegenomen

ik wens je veel sterkte toe

hopelijk kan ik snel weer komen

langzaam verdwijn je om de hoek

op weg naar de operatiekamer

weer zijn al mijn krachten zoek

je kijkt nog even vlug naar mij zie ik

ik wil zwaaien maar ben te laat

het verdriet voelt nu bijna of ik stik

natuurlijk komt het allemaal goed

 je bent ontzettend positief en lief

dat is waarom ik steeds huilen moet

kanker is ook zo afschuwelijk gemeen

ik kan je steunen en liefde geven

verder moet je alles helemaal alleen

Kracht en vertrouwen

zittend in het zonnetje schoot me even iets te binnen

jarenlang dacht ze dat ze er niet toe deed
anderen waren zoveel meer dan zij
gedachten waaronder ze heel erg leed

ergens op haar pad was ze het vertrouwen verloren
beschadigd en verdrietig bleef ze achter
soms wenste ze dat ze nooit was geboren

toch wilde ze niet zomaar opgeven
ze ontdekte dat zij zelf de keuze had
om in vrijheid te kunnen leren leven

vanuit haar eigen duistere veilige plekje
hernam ze al haar sterke krachten
voorzichtig opende ze het hekje

de wereld leek beangstigend en groot
dapper stapte ze naar buiten toe
ze wist nu het was zij zelf die bescherming bood

ze hoefde niet langer te wachten op een sein
toestemming om deel te mogen nemen aan het leven
omdat ze nu voelde ik had er altijd al mogen zijn

Verlangen

ik voel het in elke vezel van mij

dat ontembaar verlangen naar jou wetende

nooit zal ik jou vinden aan mijn zij

stilletjes droom ik op afstand

een vurig diepe hartstocht ontwaard

bij enkel de aanraking van jouw hand

ik wil je ruiken proeven strelen

beminnen en helemaal in jou kruipen

het intiemste genot met jou delen

jij met mij het mag niet zo zijn

we zouden alles verwoesten maar toch 
berust ik niet in deze helse pijn

Mist

een dikke groezelige mist

sloot zich sluipenderwijs om mij heen

zonder dat ik het wist

de weken sleepten voort

zinkend in verdriet schreeuwde ik

is er iemand die mij hoort

het bleef angstvallig stil

de mist werd steeds dikker en ik voelde

dit is helemaal niet wat ik wil

ik sopte de tranenzee weg

keek eens diep binnen in mij en dacht

het is maar net hoe hoog ik de lat leg

midden in de groezeligheid zocht ik

naar de allerkleinste lichtpuntjes en merkte

de mist werd ietsje minder dik

stop met turen naar later

leef hier en nu want anders

verdwijn ik straks nog in dat gecondenseerd water

Een oase van rust

ik zou zo graag weten hoe het zou zijn

even zonder gedachten of angst

alleen maar rust in en om mij heen

dat te ervaren lijkt mij bijzonder fijn

een plekje ergens ver hier vandaan

waar niemand mij kan zien of horen

daar zou ik dolgraag heen willen gaan

weg uit de chaos van alledag

geen drukte in en om mij heen

zonder gezeur verdriet of gelach

onder een strak blauwe lucht

op een idyllisch eiland in de zee

de zon die warmte over mij uit zucht

ik zie mijzelf onder een palm staan

luisterend naar de stilte om mij heen

besef ik na een poos opeens 
hier is toch ook geen ene moer aan

Leven in een wereld als deze

diepgeworteld in mij

opeens weet ik het

dat afschuwelijke gevoel

gaat niet meer voorbij

het heerst overal

vluchten kan niet meer

gevangen in de val

terwijl alles verder gaat

is er steeds meer de angst

die tegen beter weten in
langzaam alles verslaat