Ziektevrees

moe in mijn lijf

en de kop

wat ik ook doe

het houdt

niet op

een stemmetje

komt steeds weer

fluisterend

het is echt mis

dit keer

dan denk ik

aan alle mensen

die sterven

terwijl ze

leven wensen

het zijn de

spoken

die ongemerkt

bij me naar binnen

zijn gedoken

Gekneed

ik wil vaak

niet meer op staan

dan wens ik dat het leven

aan mij voorbij zal gaan

ik vind er bij nader inzien

gewoon niet zo heel veel aan

en het gesleutel aan mij

is als kneden

in verharde klei

Langs de waterkant

we wandelen samen

hand in hand

over het weggetje

langs de waterkant

lange tijd zag ik

alleen het grauwe water

dat er een weg was

ontdekte ik pas later

het is dan wel

bezaaid met stenen

ik heb nog altijd

mijn sterke lopersbenen

Een zonnig begin

in mijn korte broek

wandelend door het bos

terwijl ik naar kastanjes zoek

blaadjes dwarrelend van bomen

een pril voorteken

van wat er gaat komen

avonden vallen steeds vroeger in

maar de echte herfst

moeder natuur heeft nog even geen zin

starend naar de zon

met mijn gebruinde gezicht

een mooi seizoen dat zomers begon

Wakker worden met jou

je vinger

volgde liefdevol

de lijnen

van mijn kaak

kin

naar boven

langs mijn slapen

neus

via mijn lippen

hoe kun je toch

zoveel houden

van mij

                        is wat ik zachtjes

in mezelf

zei

Maneschijn

vanochtend

zag ik de maan

als lichtje in donkere luchten

aan de horizon staan 

vol kraters en bergen

de geschiedenis

die veel van jou deed vergen

toch sta je nog altijd daar

in oneindige ruimte

is jouw bestaan nooit klaar

ik bedacht dat jij zonder krater

minder mooi zou zijn

het toen en later

siert je

klein lijkend groots

maantje

Wachten

als wachten

zijn eindpunt nadert

loopt spanning op

gedachten die snakken

naar een verlos me knop

Genot om naar te kijken

soms heb ik van die momentjes

waarop ik intens genieten kan van jou

puur door te zien hoe jij geniet

er is niets waarnaar ik liever kijken zou

Stemmingswisselingen

ik wil gewoon

en alleen maar

dat het is
 grijpbaar 

vast te pakken

waarom moet het

altijd weer knakken

het is deze pijn

die van mijn eigen

onbegrepen zijn

Oude patroon

en uiteindelijk vind ik mij

dan toch steeds terug

op die oude (on)vertrouwde

doodlopende brug

Waar zijn we mee bezig

nieuwsgierig als ik ben

kijk ik bij anderen naar binnen

lopend door de straat

wat voeren mensen zoal uit

een vraag die door me heen gaat

ik zie ze voornamelijk

achter beeldschermen zitten

of languit op de bank

een beetje pitten

toch lijkt in dat plaatje

iets niet te kloppen

alsof er geen gedachten zijn

in die vredige koppen

ik voel jaloersheid

omdat die innerlijke rust

iets is wat ik benijd

maar als ik eerlijk ben

geloof ik er geen mieter van

niemand is volledig zen

hoe dan ook

het is weer zondag

dag waarop niets moet

en alles mag

het klinkt zo zaligmakend

al zie ik weinigen met een lach

Allemaal verstrooid

doe toch eens

niet zo belachelijk

ontwijkend

of afstandelijk

als iemand

het moeilijk heeft

net of jij

zo makkelijk leeft

we hebben allemaal

een verstrooide kop

alleen los jij dat

blijkbaar anders op

geef op zijn minst

jouw raad

daar is de ander

meer mee gebaat

Door de leegte heen

zelfs na mooie dagen

als ik thuis kom

begint het te knagen

die intense leegte

zo groot

en angstvallig stil

een gevoel

dat ik niet dragen wil

het is geen eenzaamheid

ik heb genoeg mensen

toch lijk ik iets

te wensen

wat ik ook probeer

vrienden sport of drank

het eindigt vaak

met een lege ik op de bank

zoekend diep in mij

naar wat ik wil

ik kom er nooit bij

vind ik dan

mijzelf niet genoeg

waardoor ik opkijk tegen

alle jaren voor de boeg

die nog komen gaan

wat ik steeds vergeet is

ik kan ze aan

de tijd die ik rondliep

op deze aardkloot

leerde mij

aan leegte ga ik niet dood

het is hooguit vervelend

maar mooie momenten

werken weer helend

zolang die bestaan

mag leegte

mij niet verslaan

De wezens

liggend in bed

kan ik ze zien

of horen

zij zijn het

die de rust verstoren

ik voel dat ze er zijn

onder de deken

ben ik klein

iets in mij weet

in wezen

zijn ze afwezig

toch houdt het mij

steevast bezig

mijn hoofd

weigert te vergeten

wat is geweest

hufters

en het beest

Hemd van het lijf

het hemd van mijn lijf

werd mij gevraagd

uitgekleed 

en uitgedaagd

zat ik daar

in mijn naaktheid

bekennend

hoezeer ik lijd

de meest verrotte

gedachtegang

die ik zelf al kende

heel erg lang

deelde ik 

zodat gehoord werd

help mij want ik stik

zo graag

wil ik gewoon leven

het lijkt of mij

dit niet is gegeven

nee ik

heb geen doodswens

maar leer mij kijken

door een kleurige lens

nu is dat

altijd van korte duur

ik verlies telkens

de macht over het stuur

dat mij moet brengen

ik weet niet

waar naar toe

leg mij alsjeblieft uit

hoe

ik dat 

goed of beter doe

Warm vlees

in de avond

als angst mij besluipt

ben ik een klein meisje

dat het liefst in jou kruipt

ik schuif tegen je aan

angsten glijden dan

een stuk bij mij vandaan

als je er niet bent

heb ik nog mijn knuffel

in plaats van een echte vent

dus zonder kan ik ook best

maar het voelt fijner

met iets warms in mijn nest

Mannetje in mijn hoofd

mannetje in mijn hoofd

veel te lang kijk ik nu toe

hoe jij stukjes van mij afklooft

mannetje in mijn hoofd

die mij meteen bij het opstaan

opnieuw een donkere dag belooft

mannetje in mijn hoofd

ik kan onmogelijk voorkomen

hoe jij vrijheid van mij weg rooft

mannetje in mijn hoofd

is er dan echt geen sprankje in jou

dat wel nog een beetje in mij gelooft

mannetje in mijn hoofd
doorzettingsvermogen drijft mij

tot aan de dag waarop jij langzaam dooft

Rustpauze

ik zeg het nu een keer

en dan

niet meer 

 

lieve vrienden of bekenden

stop even met vragen

of ik iets af wil spreken

dat kost teveel energie

is reeds gebleken

 

het is misschien moeilijk

te snappen

dus laat ik er

eens niet om grappen 

 

de afgelopen tijd

heb ik zoveel moeten praten

waardoor alle energie

mij nu heeft verlaten

 

wat ik eigenlijk wil zeggen

het is dodelijk vermoeiend

om depressie steeds uit te leggen 

 

ik ben momenteel liever thuis

maak sieraden

of laat middels een gedicht

mijn emoties raden 

 

tussendoor werk ik een deel

praat met zielenknijpers

en dat vergt al veel 

 

ik wil nu gewoon

uiterste stilte om me heen

daarom kies ik voor

zoveel mogelijk alleen 

 

als je niet wilt snappen

wat ik bedoel

zorg dan op zijn minst

niet voor nog meer schuldgevoel 

 

zodra ik terug ben

informeer ik jullie

middels deze digitale pen

Als de tijd verstrijkt

tijd verstrijkt

uren dagen maanden

waarin hoop

geleidelijk aan

vervliegt

het hoopje wat rest

is dat de wanhoop

liegt

Kriebelaar

 

je valt me al dagen lastig

waar ik ga

daar ben jij ook

als een irritant

spook
 

je volgt me werkelijk

overal

ik geef je graag

een knal 
 

je komt zelfs mee

op het toilet

kriebelt me daar

ondanks mijn verzet 
 

je bent razendsnel

ik pak de krant

maar jij

gaat aan de kant 

kutvlieg

Zelfverwijt

 

eigenwijs wicht

zonder enig benul

werkte ik met mijn ogen

 dicht

hiernaartoe

en nu vraag ik mij af

wat ik in hemelsnaam

doe

ik

stomme domme

koe

Alleen op feestjes

ze vroeg

hoe zit het met wijn

ik antwoordde

ja dat vind ik
heel fijn
 

en vervolgde ze

drink je veel

ik zei op feestjes

vloeit het soepel

door de keel
 

het gaat heel soms

wel eens mis

zodra ik mij

in de hoeveelheid

vergis 
 

maar over het

algemeen

valt het mee

ik blijf meestal

op de been 
 

als ik op feestjes

drink

is dit alleen

omdat ik anders weer

in angst verzink 
 

ik wil ook

wel eens vrij

pak alsjeblieft niet  

dat wijntje

af van mij 
 

ze pende het

in haar notitieblok

ondertussen

neem ik dadelijk

nog gauw een slok 
 

nogmaals het valt

allemaal reuze mee

want overdag

beperk ik mij

tot thee