Laat los

de gure wind

blaast mijn gedachten schoon

het is alsof ik

in een nieuw hoofd woon

heel even laat ik alles los

er komt ruimte vrij

de zware steen die ik meezeul

hij duwt mij

Waar ben ik gebleven

geleidelijk aan begint het te dagen
wanneer precies weet ik niet
ergens ben ik de verkeerde weg ingeslagen 
ik mis mezelf

overal waar ik ook tracht te vinden
nergens vind ik mezelf terug 
in een wereld die mij doet verblinden
ik mis mezelf

dwalend langs bossen wegen en meren

tevergeefs blijf ik zoeken

om daarna verloren huiswaarts te keren
ik mis mezelf

mijn wereld voelt angstvallig koud en kil

het eigenaardige is

dat ik twijfel of ik mezelf nog terug wil
maar toch 
ik mis mezelf

Zwart wit

het is stralend wit

mijn leven

heb ik op de rit

vandaag voelt vrij

ik roep tegen de wereld kijk

naar mij

dit gevoel kan niet voorbij gaan

zoals het nu is wil ik

bestaan

ik lach terwijl ik zweef

geniet van alles dat ik

beleef

tot er is

somberheid leegte

niet iets dat ik zomaar uitwis

zoals ik het voel

moeilijk uit te leggen wat ik

bedoel

zwart zonder oorzaak

onaangekondigd

overspoeld het mij vaak

als een enorm gemis

beklemmend

het is

alsof ik stik

geen zuurstof of zicht

in het donker zoek ik

licht

ik moet

het is mijn plicht

voor een waardevol leven

zal ik om mezelf moeten

geven

blijven investeren

elke dag opnieuw

leren

drijven in stromend water

er is slechts nu

later

ligt nog niet vast

daarom doe ik alles

op de tast

zodat ik voel dat ik er ben

mag baden zonder dat ik

wegren

angst wordt nieuwsgierigheid

een gedachte die mij

bevrijdt

met al mijn zintuigen

leef ik

omdat ik opgeven nu eenmaal

vertik

Als ik dat deed

als ik je toch eens

even

en daarna door met ons eigen

leven

wat zou je dan zeggen

durfde je alle grenzen te

verleggen

ik vraag me af

wilde je dan

of klink ik nu maf

wat ik bedoel

het is soms zo heftig mijn

gevoel 

Eeuwige zoektocht

we willen alsmaar beter mooier en meer

hebben we het in feite goed genoeg

dan komt opnieuw dat verlangen weer

in dat wat we bezitten berusten we niet

we staren ons blind en denken

dat het gras bij de buren er groener uitziet

we moeten eens ophouden met zoeken

met materialisme en bakken geld

zullen we nimmer vooruitgang boeken

om eindelijk tevredenheid in jezelf te ervaren

zul je eens naar binnen moeten kijken

in plaats van je daarbuiten blind te blijven staren

Onrust in mijn kop

knettergek word ik ervan

onrust in mijn kop

ik smeek je iets of iemand vertel me

wanneer houdt dit ooit eens op

het voelt als een lange diepe val

onrust in mijn kop

ik wandel langs het water

alsjeblieft gedachten stop

de natuur kan nog zo mooi zijn

onrust in mijn kop

is het enige dat ik ervaar

ik heb een blinddoek op

op straat raast het verkeer voorbij

onrust in mijn kop

ik keer weer terug naar huis

het regent ondertussen volop

gedachten zonder einde of structuur

onrust in mijn kop

een papa leert zijn dochtertje fietsen

zie ik een eindje verderop

even blijf ik ernaar staren

onrust in mijn kop

tranen prikken nu nog harder in mijn ogen

als zij valt vangt papa haar op

Hartverwarmend

dat je onzeker bent

daaruit blijkt maar weer

hoe slecht jij jezelf kent

je bent zo aardig

een hart vol met warmte

niets is minderwaardig

in dat hart mag ik graag wonen

vanwege die oneindige liefde

waarmee je mij weet te belonen

jouw uitstraling

ook daarmee is niets mis

of val ik in herhaling

van hoofd tot tenen

jouw mooie grote kijkers

of die gespierde benen

als ik dan iets aan mag merken

die ijsklompen van voeten

aaar moet je echt aan werken

Waarom blijf je

steeds verval ik er weer in

het spijt me echt ontzettend

al heeft dat nu totaal geen zin

toch meen ik het elke keer

ik pijnig jou met mijn gedrag

vanwege mijn eigen zwakte

nooit omdat ik jou niet mag

het maakt mij ook verdrietig

ik kan jou tot het uiterste drijven

het is voor mij een wonder

dat je nog bij mij wilt blijven

soms denk ik ren alsjeblieft weg

je wilt begrijpen waarom ik het doe

maar ik merk aan jouw houding

het maakt jou ontzettend moe

dat vind ik vreselijk om te zien

zoveel kansen heb je mij al gegeven

je bent geduldig als geen ander

ik snap niet dat je met mij blijft leven

of is houden van dan toch zo sterk

Houvast

als ik ’s ochtends opsta

bedenk ik steevast

waar ik ergens heen ga

wat maakt alles de moeite waard

verkeer ik in duisternis

of is het zojuist opgeklaard

ik kijk naar de opkomende zon

die elke dag weer opduikt

hoe goed of slecht het ook begon

deze dagelijkse mooie dingen

hebben het vermogen

om mij vrolijk toe te zingen

hieruit kan ik houvast halen

zodoende voorkom ik

dat ik te ver af zal dwalen

ik heb om me heen leren kijken

al doende ontdekte ik

vaak hoef ik niet eens ver te reiken

In eigen hand

Zomaar word ik door jou beet gepakt

Ondanks mijn hevige verzet

Voel ik hoe jij bij mij naar binnen hakt

Vele jaren zijn inmiddels verstreken

Maar de herinnering maakt

Dat ik nog steeds in stukjes kan breken

Besef je eigenlijk wat je hebt gedaan

En als je in de spiegel kijkt

Kijk je jezelf dan nog gewoon recht aan

Weet je wat ik in de spiegel spot

Allemaal losse stukjes

Waarvan sommigen voorgoed kapot

Maar ik weiger jou de kracht te geven

Om mij te blijven beheersen

Dat is niet hoe ik verder wil leven

Daarom neem ik het heft in eigen hand

In vrijheid wil ik bestaan

Jij kijkt slechts toe vanaf de kant

Lief

mag ik jou eens wat vragen

waarom ben jij zo lief

ik vraag dit niet om je uit te dagen

ook wil ik je niet verlegen maken

enkel wil ik laten zien

hoezeer je mij steeds weet te raken

het is gewoon dat ik je heerlijk vind

iets aan jou verschijning

doet mij soms denken aan een kind

neem bijvoorbeeld jouw lieve lach

als ik die aanschouw

wens ik dat ik je liefdevol strelen mag

zoals een kind om in te bijten kan zijn

wil ik dat bij jou ook doen

zelfs al ben je allesbehalve klein

mag ik jou daarom nog iets vragen

zou ik je een keertje

met mijn liefheid mogen plagen

Los

vanaf nu doe ik het op mijn manier

ik leef alleen nog voor mijn eigen plezier

praat niet tegen mij over hoe het allemaal hoort

het is juist dat oeverloze gelul wat mij zo stoort

alleen ikzelf bepaal mijn regels en gedrag

ik wil datgene doen wat zogenaamd niet mag

mijn enige doel is om mezelf de baas te blijven

geen gehannes meer met allerlei keurslijven

voortaan ga ik lekker tegen de draad in

alles wordt straks geheel naar mijn zin

zal ik eens verklappen waarom ik dat kan

omdat niemand mij weerhoudt hiervan

het is tijd om aan mezelf te laten zien

dat ik echt het leven kan leiden dat ik verdien

mijn fantasieën zijn nauwelijks te temmen

daarom weiger ik deze nog langer te remmen

ik ben altijd al een dromer geweest

nu wil het los dat inwendige beest

Geen zin

ik heb geen zin om op te staan

de hele wereld

mag aan mij voorbij gaan

ik heb de puf niet meer

of de motivatie

dat ik elke dag iets bij leer

ik wil me graag verstoppen

vluchten voor alles

wat ik nooit kon verkroppen

ik heb simpelweg geen zin

misschien later weer

maar nu stik ik er even in

In extase

de adrenaline giert door mijn hele lijf

ik barst van de energie en hoop

dat ik nog lang in deze toestand blijf

laat mij alsjeblieft niet weer opnieuw vallen

ik wil zo graag bruisend en stralend

in deze extase door het leven heen knallen

waar was ik de afgelopen tijd gebleven

niemand die mij kon zeggen

kom op want deze fase duurt maar even

als ik geweten had dit gaat echt voorbij

was al die pijn niet nodig geweest

van dat bedrieglijk monster binnen in mij

ik ga nu volop genieten van dit gevoel

het kan straks weer voorbij zijn

dat is wat ik met mijn woorden bedoel

het gaat me lukken deze keer

ik ben enorm sterk

de bewijzen zijn er steeds weer

Redding

ik vond jou spartelend aan de waterkant

je lijfje drijfnat en uitgeput

ik pakte jou op en nam je in mijn hand

ik blies mijn warme adem over jou heen

je wapperde met jouw vleugeltjes

de ontroering ging door merg en been

ik zwom met jou naar de rand

je leek op een engeltje

zo lieflijk teder en transparant

ik zette jou neer ergens bij een plantje

je moest nu weer alleen verder

de weide wereld in zonder mijn handje

Zo dichtbij

ik stond dichterbij je dan ooit

zachtjes zei ik tegen mezelf

zorg dat je deze kans niet vergooid

ik keek je eens recht aan

je huiverde toen ik zei

alsjeblieft blijf even staan

ik voelde mijn benen trillen

toen mijn lippen spraken

weet je wat ik nu zou willen

ik raakte daarna alle controle kwijt

maar het was goed zo

want ik heb nog steeds geen spijt

Welterusten

Ik ga slapen. Want ik lig te gapen. 
Hoezo vroeg? Ik heb nog een leven voor de boeg.
Ik heb het hier voor vandaag gehad. Liever ga ik in mijn dromen ver weg op pad. 
Het nare eraan. Is dat ik ook weer op moet staan. 
Terwijl het in mijn droom net zo gezellig was. Word ik steevast wakker voor een plas. 
Dan komen mijn duivelse hersenen weer tot leven. En moet ik vechten om ze niet hun zin te geven.
Weet je hoe dat is? Dat zal ik even zeggen bepaald geen kattenpis!
Hoezo wat een onnozel gezeur? Ik heb gewoon een knuthumeur.
Mag het even. Ik worstel me al 36 jaar door dit leven.
Nee hier is niets aan gelogen. Alle gedichtjes worden altijd moeiteloos uit mijn duim gezogen.
Het kan zijn dat de waarheid ergens in het midden ligt. Maar doorgaans is het zo dat ik recht uit het hart dicht.
Ik weet het zodanig open uit te spreken. Zodat ik zelfs de beste poëzie kan doen verbleken.
Dat kan ook niet iedereen. En al sta ik daarin best alleen.
Ik hoef niet zo nodig mee met de rest. Liever doe ik in mijn unieke eentje mijn best.
We bezitten allemaal mooie eigenschappen. Soms mogen we best voor onszelf klappen.
Ieder zijn eigen capaciteiten en gaven. Zolang jij je in dit leven maar kunt handhaven.
Als het dan even niet meer gaat. Maak dan een welterusten gedichtje waarmee je alle negativiteit verslaat.
Dat getuigt pas van kracht. Daarin vind je hernieuwde pracht.
Daarom welterusten. Dat jullie maar vredig mogen rusten!

Bestaanspijn

het kost moeite om in de spiegel te kijken

ik besta uit broze brokstukjes

liever zou ik mezelf blijven ontwijken

ik ben bang voor wat ik te zien krijg

als ik de confrontatie aanga

voordat ik de brokstukjes aan elkaar rijg

ik kan het niet meer verdragen

het duiveltje daarbinnen

dat mij altijd onverwacht uit kan dagen

ik ben de energie kwijt geraakt

om de brokstukjes te lijmen

er is niets dat mij voldoende gelukkig maakt

hoe moet ik in hemelsnaam zijn

als ik steeds heen en weer word geslingerd

tussen oplevingen en bestaanspijn

de oplevingen zijn waarvoor ik het doe

maar langzamerhand

word ik nu wel heel erg moe

ik denk dat ik het dadelijk nog eens probeer

het enige wat helpt ben ikzelf

keer op keer op keer op keer op keer